Ο άνεμος της τέχνης

Ο άνεμος της τέχνης

Του Achille Bonito Oliva

Η Τέχνη, από το αρχαίο ελληνικό ρήμα τεχνάζω, σημαίνει τεχνική, έργο τέχνης, καθώς και τέχνασμα. Αυτό το τέχνασμα που συνοδεύει την κοινωνική ανταλλαγή μέσα στον κανόνα της ζωής. Ως Τέχνη νοείται η εν λευκώ παράδοση στο βλέμμα του εχθρού, ο αφοπλισμός απέναντι στην ίδια την επιθετικότητα του ατόμου προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ανταλλαγή και η προσφορά. Η εργατικότητα του Κώστα Βαρώτσου εμπεριέχεται μέσα στη λέξη δαιδαλώδης, δημιουργεί, βασανίζει το χέρι μέσα στην ιδέα της πράξης, κρύβει τις τέχνες που είναι κατάλληλες για πόλεμο και τραυματισμό, και τις κρύβει μέσα στο εργαστήριο για να τις χρησιμοποιήσει με την ευφυΐα του. Το κάνει με τα χέρια για να αποτρέψει τον εαυτό του και τους άλλους από τον κίνδυνο, προκειμένου να καταλύσει το ένστικτο της μοναξιάς του τεχνουργήματος, όπου δεν υπάρχει πλέον λεία ή εχθρός, για να πλησιάσει τη σιωπή και ξαφνικά τον άλλο σε μια απόσταση χωρίς σκοπό.

Είναι λοιπόν καλύτερα τα χέρια να μπερδεύονται μεταξύ τους, να κινούνται πυρετωδώς περισσότερο ώστε το ένα να πέφτει στο πλάι ενώ το άλλο προτάσσει το δόρυ.

Είναι καλύτερα που το ένα χέρι δεν ξέρει τι κάνει το άλλο, γιατί η συμφωνία τους θα τα προδιέθετε να διαφοροποιηθούν στην επίθεση. Η μάχη με τα χέρια, με την Τέχνη, δημιουργεί τη μετάβαση από την ιδέα του θανάτου σε μια πιο εργατική και φιλική ηρωική θεώρηση των πραγμάτων.

Ο Κώστας Βαρώτσος ως άλλος Δαίδαλος επιστρέφει στις ρίζες του, όπως λέει το όνομά του, για να δαμάσει το χέρι σε μια εργασία, εκείνη της δημιουργίας, που κρατά μακριά τα φαντάσματα του πολέμου, αλλά όχι τον ίλιγγο της ζωής.

Ο καλλιτέχνης χτίζει τον λαβύρινθο, την ορατή μεταφορά μιας σκληρής και ατελείωτης διαδρομής, από χιλιάδες δύσκολους και ανυπέρβλητους δρόμους.

Κάνοντας τον λαβύρινθο ορατό επίσης σημαίνει ότι δείχνει την πρόθεση να μην αφήσει επιθέσεις εκτός του σώματός του. Η κατασκευή καταλαμβάνει τη διάρκεια της ζωής για τον δημιουργό της και επίσης για εκείνους που πρέπει να ακολουθήσουν τον λαβύρινθο. Ωστόσο, ο λαβύρινθος δεν παρέχει στάσεις και καταφύγια, αλλά προσκαλεί στο μονοπάτι και στο νομαδισμό. Η δομή του έχει τη χάρη της ελεύθερης σκέψης, η οποία κατέχει ήδη μια κατοικία, αλλά όχι την εικόνα της ίδιας της σκέψης του και του μαρτυρίου του. Εδώ η Τέχνη βρίσκεται στην υπηρεσία του εαυτού της, μιας αγνής και βασιλικής σκέψης, η μόνη ελεύθερη.

Ο Κώστας Βαρώτσος βασίζει την αρχιτεκτονική στην αγνή διερεύνηση, του αινίγματος, ο λαβύρινθος ελίσσεται γύρω από την ταυτολογική και την απατηλή αρχή του.

Αν ξεκινήσει η ζωή γύρω από τον σκόπελο ενός αμετακίνητου ερωτήματος, ο λαβύρινθος και η τεχνική για την κατασκευή του απαιτούν επίσης την ευφυΐα μιας ατελείωτης δράσης, μιας κίνησης χωρίς κέντρο και χωρίς αγκυροβόλιο, όπου τα χέρια και τα πόδια είναι αιώνια κατειλημμένα.

Ο Δαίδαλος υφαίνει ένα μονοπάτι όπου δεν υπάρχουν οδηγίες ή χάρτης που καταφέρνει να ελέγξει το έργο, έτσι ώστε η κατασκευή να δραπετεύσει από τα χέρια του και τα ίδια τα χέρια να δραπετεύσουν από κάθε έργο. Τα χέρια υφαίνουν μια τροχιά που βασίζεται στο ίδιο σημείο, κέντρο και περιφέρεια. Δεν ξεφεύγει από τον λαβύρινθο, επειδή μπαίνει στον πειρασμό από τη σκέψη μιας αιώνιας ροής, από τη χάρη μιας ανεξίτηλης διαίσθησης, επειδή είναι ανεξάντλητη.

Η Τέχνη του Βαρώτσου δεν βρίσκεται στην υπηρεσία ενός αποτελέσματος, αλλά μιας διαδικασίας που εκτρέπεται από κάθε τελικότητα, που γίνεται με την ευχαρίστηση μιας αφηρημένης και στοχαστικής εφαρμογής. Η ευχαρίστηση να παραμείνουμε με τα πόδια μας στο έδαφος, να συνεχίζουμε αδιάκοπα την περιπλάνηση και την απώλεια, ξεπερνώντας τη γεωμετρία του χρόνου, που βασίζεται στη μνήμη. Η ευφυΐα του καλλιτέχνη συνίσταται στην παραγωγή ενός τεχνουργήματος, ενός έργου βασισμένου στην τέχνη, σύμφωνα με μια αδιάκοπη τέχνη, η οποία αφήνει την υποψία τέτοιας, αλλά δεν επιτρέπεται να γίνει αντιληπτή, ούτε επιτρέπεται να επαναληφθεί.

Προκειμένου να είναι δυνατή η επανάληψη, θα ήταν απαραίτητο να μπορέσετε να περπατήσετε τον λαβύρινθο από ψηλά, πετώντας σαν πουλί, πράγμα που θα σας επέτρεπε να διδάξετε ένα εγχειρίδιο πτήσης.

Ο λαβύρινθος, από την άλλη πλευρά, προϋποθέτει μια μη αναστρέψιμη θεϊκή εκδήλωση που απαγορεύει τον διαχωρισμό, παίζοντας ταυτόχρονα το εσωτερικό και το εξωτερικό. Το γεγονός ότι ο λαβύρινθος γίνεται με καλλιτεχνικό τρόπο αποδεικνύεται από το εντυπωσιακό γεγονός της μη επαναληψιμότητάς του, την αδυναμία να μπορεί κάποιος να τον ατενίσει από έξω. Η μόνη πιθανή ενατένιση συμβαίνει στην αιώνια εσωτερική πρακτική, στην ύπαρξη μιας διαδρομής που δίνεται ως αιώνια οδός στην κίνηση.

Ο Βαρώτσος έχει συνειδητοποιήσει το αναντικατάστατο του έργου τέχνης, που δημιουργήθηκε σύμφωνα με μια απρόσιτη Τέχνη ως εργαλείο γνώσης. Η απαγόρευση της μνήμης και της σοφίας σημαίνει την αποφυγή της μίανσης της τέχνης από την κοινωνική σφαίρα, δηλώνοντας τον ίλιγγο της δημιουργικής σκέψης που βρίσκει στην Τέχνη το υλικό της δικής του απαράμιλλης δημιουργίας. Ο λαβύρινθος αποτελεί το διαυγές έμβλημα, στοιχείο που είναι συνυφασμένο άμεσα στην ουσία της ύλης, την περιστροφική ένταση του χεριού.

Δεν είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από το βάρος της βαρύτητας, στην έλξη του λαβυρίνθου που ελκύει προς τη γη, όπου δεν υπάρχει προσανατολισμός εκτός από τα βήματα που πάντα προσανατολίζονται προς μικρές κατευθύνσεις, οι μόνες που περιγράφουν το ύψος στο οποίο κινούμαστε. Ο λαβύρινθος είναι απλά διακοσμημένος με λεπτομέρειες που τον διατρέχουν αποσπασματικά κατά μήκος των διαδρομών και των πιθανών μονοπατιών. Η ευχαρίστηση του θραύσματος προηγείται του νομαδισμού εκείνου που διασχίζει το πεδίο των περιστάσεων, τους τόπους που διακλαδίζονται σε χιλιάδες κατευθύνσεις.

Τα έργα αποτελούν ριπές ανέμου εντός της διαφάνειας ενός χώρου από γυαλί.

 

Posted on 2018-09-10 0

Leave a CommentLeave a Reply

You must be logged in to post a comment.
Prev
Next

No products

To be determined Shipping
0,00 € Total

Check out