Καμπαρέ ο Μαύρος Γάτος-Ταξίδι στην Belle Époque | Βιογραφικός Μονόλογος Satie

Καμπαρέ ο Μαύρος Γάτος-Ταξίδι στην Belle Époque | Βιογραφικός Μονόλογος Satie

*Les Anges Σοφία Μιχαηλίδου

 

Στο μέλλον, με τρόπους όχι πάντα αποδεκτούς, προσπαθώ να λησμονήσω πράγματα που με σημάδεψαν. Τα οικονομικά προβλήματα μας που το 1870 μας έφεραν στο Παρίσι. Τον θάνατο της Jane Leslie Anton, της μητέρας μου και την αναγκαστική μετά δυο χρόνια επιστροφή μας - με τον Conrad τον αδελφό μου – στην Ονφλέρ, για να ζήσουμε με τον παππού και τη γιαγιά. Και ιδίως εκείνο το τρομακτικό περιστατικό του πνιγμού της γιαγιάς με την επακόλουθη και οδυνηρή επιστροφή μας στο Παρίσι

Το 1878, σε έναν πατέρα που ήδη δρομολογούσε νέο γάμο με μια απεχθή για μένα κυρία. Σε κλίμα απόρριψης, καχυποψίας και ανταγωνισμού, δεν θα ήταν δυνατόν να είμαι ο καλός και επιμελής μαθητής που ο πατέρας μου θα ήθελε. Τώρα όμως, σαν παρατηρητής ψυχρός και έχοντας μεγέθη συγκριτικά, μπορώ να πω, πως οι διάνοιες, οι ευφυΐες, τα τάλαντα τα σπάνια, μάλλον μέσα από κακουχίες αναπτύσσονται και εξελίσσονται, και μη σας φανεί καθόλου εγωιστικό αυτό που λέω, διότι αν υπήρχε άπλετος χρόνος θα σας αποκάλυπτα τα Σισύφεια δεινά αρκετών, (πως λέμε Andersen, η Flaubert) που εξ αιτίας αυτών ακριβώς των δεινών κατέληξαν να γίνουν τεράστια άστρα που με το φως τους φώτισαν τα μονοπάτια της τέχνης και της διανόησης.

Το 1879 στο Κονσερβατουάρ, στα δεκατρία μου, με τις εξετάσεις στο Ωδείο του Παρισιού, θεωρούμαι «Ατάλαντος» από τους κριτές μου. Οι κριτές μου. Αχ αγαπητοί, οι κριτές του κόσμου. Οι κριτές οι αυστηροί της τέχνης, της ζωής, των πράξεων των άλλων. Πάντα των άλλων. Αρχικά είναι αλήθεια πως τους θεωρούσα γνώστες. Εξάλλου τι ήμουν παρά ένα αγόρι που έψαχνα τα πάντα. Πως λοιπόν να πείσω ΕΓΩ τις αυθεντίες, με δέκα δάκτυλα μόνο και ένα κλαβιέ, ενώ εκείνοι διέθεταν την έδρα, την πείρα, την γνώση, τους κανόνες, την κριτική η επικριτική διάθεση!

 

*Sylvie Σοφία Μιχαηλίδου

 

Ευτυχώς υπάρχει  η λογοτεχνία. Από πάντα την θεωρούσα ίαμα για τραυματισμένες ψυχές. Έχω τον Χανς για ξεκούραση – τον Andersen ναι – που με τραβά από τα γήινα..Έχουμε μάλιστα αρκετά κοινά. Κι εκείνου πέθανε ο πατέρας του, σαν και του λόγου μου ονειρευόταν κι εκείνος. Να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν. Επειδή είχε ωραία φωνή, άρχισε να σπουδάζει μουσική, μα αρρώστησε ξαφνικά και έχασε ΚΑΙ τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν της ποίησης. «Οτιδήποτε βλέπεις μπορεί να γίνει παραμύθι» έλεγε εκείνος. «οτιδήποτε σκέφτεσαι μπορεί να γίνει μουσική» λέω εγώ. Έχω και τον Flaubert. Διαβάζω  την «Σαλαμπω» του ξανά και ξανά. Αποστηθίζω  φράσεις και κομμάτια ολόκληρα τα αναλύω τα κάνω δικά μου. Τελικά ναι ΟΛΑ τα εμπόδια μας οδήγησαν όλους σε αυτό που θα γινόμαστε. Βέβαια για κάποιους θα επεφύλασσαν την αναγνώριση για μετά τον θάνατο. Ας πούμε πως κι εγώ, γι εκείνους όλους τους επικριτές μου, αναστήθηκα και έζησα πνευματικά μετά το γήινο τέλος μου....Για εκείνους. Διότι για μένα ζούσα. Ω, ναι! Ζω την κάθε στιγμή. Έντονα, βίαια πολλάκις, διεστραμμένα αν θέλετε, αλλά καθώς εγώ αποφασίζω.. Ω αγαπητοί. Μην υπομειδιάτε. Γνωρίζω καλά τις φήμες που ως ερπετά φροντίζουν να αμαυρώνουν μια ελεύθερη ύπαρξη.

Το 1880 Έχω τη μέγιστη απώλεια. Ο Μέγας Gustave, ο πνευματικός μου σύντροφος  Flaubert πεθαίνει. Σκέπτομαι που έγραφε πως: «Το καθετί μπορεί να γίνει ενδιαφέρον αν το κοιτάξεις για αρκετή ώρα.» Κοιτάζω λοιπόν τώρα και τον θυμό και τον θάνατο να αναγνωρίσω την μεγαλοσύνη τους. Δεν βρίσκω άκρη. Όμως, ακόμα και νεκρός με παρηγορεί. Με παρηγορεί   με ρεαλιστικό τρόπο«Οι πιο ένδοξες στιγμές της ζωής δεν είναι οι λεγόμενες μέρες επιτυχίας, αλλά, περισσότερο, οι μέρες εκείνες που, μετά από απόρριψη και απελπισία, αισθάνεσαι να μεγαλώνει μέσα σου η θέληση για ζωή και η υπόσχεση για μελλοντικά επιτεύγματα». Λέει και εγώ ψάχνω φράσεις του να με επαναφέρουν στην απόφαση να ζήσω για το δικό μου όνειρο. «Μια ψυχή μετριέται με το μέγεθος της επιθυμίας της». Αχ Gustave.Ανακαλύπτω και αρχίζω να ακούω αλλά και να μελετώ δύο υπέροχους μουσουργούς τον Bach και τον Chopin.

Είναι 1882 και ευλογώ τη γιαγιά μου που με μύησε στο καθολικό πιστεύω. Νομίζω πως αυτό με βοηθά να κατανοήσω την μουσική τους.

Το 1883 στα δεκαεπτά μετά τετραετή μελέτη, επανέρχομαι. και πάλι στο κονσερβατουάρ, παρόλη την απαξίωση. Γενναιόδωροι με δέχονται για ένα χρόνο, πριν αποφασίσουν εκ νέου στην παλαιά τους άποψη. Εξακολουθώ να είμαι ατάλαντος. Αχ να σας είχαν να βλέπατε, διδασκάλους λάτρες του Γαλλικού Ρομαντισμού και σκλάβους του Βάγκνερ, με την θυμηδία στα στενά τους χείλη όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την δική σου διάθεση ελευθερίας. Πως αγαπητοί – σας ερωτώ - η μουσική και οι τέχνες να ζήσουν στο στυγνό περιβάλλον του κονφορμισμού; Ω, η απογοήτευση. Ω ο θυμός! Που να τα κρύψω αυτά τα συναισθήματααγαπητοί; Η τέχνη καταλήγω, είναι μια πράξη επιθετική, πολύ καλά καμουφλαρισμένη σε ειρηνικό προσωπείο. Συνθέτω λοιπόν.

 

*Chanson Σοφία Μιχαηλίδου

 

1884-1885 ναι γράφω ως «Erik». Μικρά έργα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα μακροσκελή. Θεωρώ πως υπάρχει στιβαρότητα στα μικρά έργα. Λείπουν οι επαναλήψεις και οι πλατυασμοί. 1886 Νοέμβριο, σε μια κατάστασηεσωτερικής ανίχνευσης, κατατάσσομαι εθελοντικά στο 33. Σύνταγμα Πεζικού του Αρράς. Μα πως να προσαρμοστεί μια ελεύθερη καρδιά αγαπητοί, σε κανόνες πολλάκις παράλογους; Στο στρατό αντιλαμβάνομαι τον τρόπο με τον οποίο ισοπεδώνεται το άτομο, προς όφελος μιας ομάδας. Πως ένας καλλιτέχνης μπορεί να υπακούσει; «Η ζωή από μόνη της είναι το πιο όμορφο παραμύθι»γράφει οAndersen κι εδώ μόνο παραμύθι δεν είναι. Πνίγομαι...Βγαίνω τις νύχτες ημίγυμνος και περπατώ απαγγέλλοντας και συνθέτοντας νοερά...Τι το πιο εύκολο από το να αρπάξω μια ωραιότατη βρογχίτιδα; Την ευλογώ βεβαίως. Χάριν αυτής παίρνω μια αναρρωτική τρίμηνη... Και τότε, ανακαλύπτω δύο περίεργα αναγνώσματα. Τον «Ανώτατο Αντιπρόεδρο» και τον «Ανδρογόνο» του JosephinPeladan. Στα κείμενα υπάρχουν νύξεις που μου εξάπτουν την περιέργεια για τους Ροδόσταυρους Ο Peladanεπιθυμεί να κρατήσει  τους συγχρόνους του, μακριά από τον υλισμό. Ενδιαφέρον. Αποστρατεύομαι. 1887 και αμέσως επισκέπτομαι την Μονμάρτη! το κέντρο της μποέμικης ζωής όλης της Ευρώπης. Πόλη των ελεύθερων πνευμάτων. Ο πατέρας μου δεν έχω παράπονο δέχεται έστω και πενιχρά να με επιδοτήσει.  Έτσι θα είμαι μακριά τους, και δεν θα βλέπει ίσως στο βλέμμα μου, την περιφρόνηση για εκείνη, που δεν είναι μητέρα μου. Πάντως με το βοήθημα του καταφέρνω να βρω το χώρο που θα φιλοξενήσει  την μεγαλειότητά μου (γέλιο) Το ονομάζω «Ντουλάπα» είναι κρύο τους χειμώνες και καυτό τα Καλοκαίρια, στην οδό Condorcet, ένα τετράγωνο πιο κάτω από εκεί που έχει  την έδρα του το φημισμένο τσίρκο Medrano, τι κόσμος! Τι συναρπαστικός κόσμος αυτός του τσίρκου..το οποίο του τράβηξε αμέσως τη προσοχή. Λίγο καιρό μετά, θα γνωριστώ με τον διευθυντή του..Θα παίζω πιάνο για μια μικρούλα χορεύτρια που ιππεύει θεσπέσια. Τις περισσότερες ώρες της περνώ σε καμπαρέ και καλλιτεχνικά καφενεία.  Πόσο οικεία με την πολυπροσωπία τους, αφού άλλοτε είναι χώροι διασκέδασης, κάποτε μοιάζουν με πολιτισμού εστίες, άλλοτε με παλαίστρες, κάποτε με αγορές όπου με λόγια απρεπή λύνουμε φιλοσοφικά προβλήματα, ώσπου στο τέλος φιλιωμένους θα μας ζεσταίνουν τα λεία πόδια φιλόξενων θηλυκών. Moulin Rouge, Lapin Agileμα ιδίως το αγαπημένο μου Le Chat Noir...Και γράφω.

1887 Ακούω Το Le roi malgre lui, του χαρισματικού Εmmanuel-Alexis Chabrier που έκανε την επίσημη εμφάνισή του με έναν ισπανικό ερωτικό χορό της μπαρόκ εποχής και την επαύριο του στέλνω μια δική μου σύνθεση αλλά εκείνος δεν ανταποκρίνεται. Αρχίζω τις Ogives (Αψίδες), όπου θα ηχήσει το εκκλησιαστικό όργανο, και καθώς θα ομολογήσουν οι μεταγενέστεροι, «θα δεσπόζει η πνευματικότητα, η ακρίβεια, το αποστασιοποιημένο θεϊκό στοιχείο».

1887 Γράφω τις Τρεις Σαραμπάντες Trois Sarabandes, κομμάτια για πιάνο, όπου και διατηρώ  την ίδια μουσική αισθητική όπως, των Ogives, και κάποιοι μάλιστα μελλοντικά θα πουν πως εδώ διακρίνεται και το Πλατωνικό στοιχείο.Αγαπητοίδεν αντιλέγω ότι εντρύφησα σε θεωρίες και είδη μουσικά, μα σαν ακούτε κριτική εμβάθυνση ενός έργου, να ξέρετε πως απλώς γνωρίζετε μέσα από την μάτια του κριτικού, ένα μόνο ακόμα, πρόσωπο του δημιουργού και του έργου του. Ουσιαστικά θα έλεγα πως τις Σαραμπάντες τις εμπνεύστηκα από την Ουβερτούρα της όπερας Le Roi malgre lui του Emmanuel-Alexis Chabrier. Παίρνω τον ισπανικό ερωτικό χορό της μπαρόκ εποχής, και εγώ ο ErikSatie τον ξαναφέρνω στην επιφάνεια με δικό μου τρόπο. «Με Αργές πλωτές μελωδικές φράσεις εναρμονισμένες στις καινοτόμες συγχορδίες μου. Θέλω να αναδημιουργήσω έναν χορό αποστασιοποιημένο από τον χορό, αποστασιοποιημένο από φλύαρο πάθος.» θα που μετά οι μελετητές μου...

 

*Lesfleurs Σοφία Μιχαηλίδου

  

1888 Στον διευθυντή Rodolphe Salis του Le Chat Noir της Μονμάρτης χάριν αστειότητας πάντα, είχα συστηθεί ως «Γυμνοπαιδιστής»... Ξέρετε  σαν τους παίδες των αρχαίων Σπαρτιατών που προς τιμήν του Απόλλωνα, χόρευαν και πάλευαν υπό τους ήχους του αυλού και της φλογέρας. Έτσι, το 1888 επιχειρώ σε τρία κομμάτια πιανιστικά τις ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ Gymnopedies I,II,III, να απογυμνώσω την μουσική μου, πασχίζοντας να φανερώσω την ίδια την ουσία της, προσθέτοντας ακόμα και στοιχεία τζαζ. Εμπνευσμένος από την ποίηση του φίλου μου  Latour θέλω η μουσική μου αυτή, να απεικονίσει τον αργό εντυπωσιακό χορό που εκτελούσαν οι γυμνοί νέοι Έλληνες αθλητές  στον στίβο...αθλούμενοι υπό τον ήχο αυλών και συρρίγων...

1889 Στη μεγάλη έκθεση «Exposition Universelle» στο Παρίσι, ακούω παράξενα εξωτικά είδη μουσικής με φολκλορικά στοιχεία. Πως να μην επηρεαστείς από μουσικές σαν την gamelanήτοι ρουμάνικη φολκλορική μουσική; Αρχίζω να συνθέτω τις Gnossienes που θεωρούνται τα κομμάτια της σιωπής και σίγουρα σε αυτή τη μουσική «σιωπή» περνώ και ανατολίτικες κλίμακες των ακουσμάτων που είχα στην έκθεση! Το γνώριζα φυσικά όταν συνέθετα, πως θα δημιουργούσα εντάσεις. Μα εγώ νοιώθω πως ανακάλυψα το προσωπικό μου μουσικό ύφος. Οι Gnossiennesμου βέβαια  θα γράφονται για χρόνια(1889 και 1897) και θα διχάσουν, ακόμα και για την ονομασία τους. Άλλοι θα θεωρούν πως η ονομασία τους απλώνει τις ρίζες στο «γνωσιολογικό» ρεύμα κι άλλοι πως δέχτηκα επιρροές από τις μυστηριώδεις απεικονίσεις των Κρητικών τοιχογραφιών. Τις Γυναίκες της Κνωσσού συγκεκριμένα. Ας έχουν να σκεφτούν οι μελετητές μου, για μια φορά ακόμα, εφόσον κάθε μου στάση, κάθε πράξη και κάθε κίνηση προσπαθούν να την εντάξουν σε φόρμες και κανόνες.. Λες και η ανθρώπινη φύση είναι προδιαγεγραμμένη να υποτάσσεται σε νόρμες. Δεν λέω, ίσως να είναι απαραίτητα προκειμένου ο μέσος άνθρωπος να κρατηθεί στα όρια, μα όταν πρόκειται για αρτίστα, πες τε με εγωκεντρικό αγαπητοί, είναι τροχοπέδη τα «πρέπει». Πως να λειτουργήσει το πνεύμα, όταν υπόκειται σε νόμους που έχουν πάλι από ανθρώπινο νου κατασκευαστεί. Οι κανόνες αγαπητοί είναι για να εκ-παιδεύουν το μυαλό, την δεξιότητα, την αυθόρμητη εσωτερική διάθεση, ώστε να υποτάσσεται εν πρώτοις. Αγαπητοί εν πρώτοις. Ώστε κατόπιν να δύναται να αποδομήσει αυτούς τους ίδιους νόμους Δημιουργώντας ελεύθερα τέχνη. Παρακαλώ ακούστε αυτό το κομμάτι και πέστε μου πως θα το συνέθετα, αν δεν καταργούσα ώστε να επαναδομήσω. Αφήστε το πως αντιμετώπισαν τον τρόπο που υποδείκνυα στους ερμηνευτές μου για να εκτελεστεί  ένα κομμάτι μου. Πως αλλιώς να ζητήσω να παίξει «με έκπληξη» όταν ήθελα ακριβώς αυτό. Πως αλλιώς να περιγράψω πως πρέπει να παιχτεί μα «ταπεινότητα» ένα σημείο, αν εκεί έπρεπε να χαθεί η έπαρση του εκτελεστή; Πως αλλιώς να του τονίσω πως με αυτή ακριβώς την εκτέλεση σε αυτό ακριβώς το σημείο επιθυμώ «Να κατέχεις τον άλλον». Έτσι ο ερμηνευτής εκτελεί μέσω της δικής του εσωτερικότητας. Με αυτόν το τρόπο αποδίδω και τιμή στον ερμηνευτή μου. Κάτι εντελώς ξένο στον Δυτικό τρόπο σκέψης...

 

ΠΙΑΝΟ GymnopédieNr. 1 Δημήτρης Γιάκας

 

1890 GNOSCIENTES ΠΙΑΝΟ

Στο βιβλιοπωλείο LArt συναντιέμαι με τον Peladan. Θυμάστε στην ολιγόμηνη θητεία μουπου διάβασα τονΑνώτατο Αντιπρόεδρο» και τον «Ανδρογόνο» του. Του το λέω. Τρώμε παρέα και συζητάμε για τις συμπτώσεις αλλά και για τις νύξεις που έκανε στα βιβλία του για τους αποκρυφιστές. Ξανασυναντιόμαστε και τελικά μια φιλία άρχισε. Με συστήνει στους φίλους του. Έτσι, μπαίνω στους Ροδόσταυρους. Άλλη εποχή. Γοητευτική θα έλεγα μέσα στο ημίφως της… Γίνομαι ο επίσημος μουσικός τους. Τώρα χρησιμοποιώ, σάλπιγγες, άρπες, και νοιώθω πως όλα όσα μου «πέρασε» η γιαγιά μου για τον καθολικισμό, αναβιώνουν, καθώς και τα συναισθήματα  που μου γεννούσαν οι επισκέψεις μου στην Παναγία των Παρισίων βρίσκουν την ερμηνεία τους. Εκεί σε αυτόν τον μεγαλειώδη ναό, που οι κάθετες δομικές διατάζουν και επιβάλλουν αυστηρότητα, εκεί όπου μπροστά στην αόρατη παντοδυναμία του πνεύματος, αποδεικνύεται περίτρανα η ταπεινότητα και ασημαντότητα θα έλεγα του ανθρώπου, εκεί όπου οι φωνές των Γρηγοριανών ύμνων, και το εκκλησιαστικό όργανο οδηγούν σε ανάταση, μπήκε και βλάστησε ο σπόρος κάθε μελλοντικής μου σύνθεσης. Αλελούια!

 

*Elegie Μάιρα Μηλολιδάκη

 

1891 μεγάλες επιτυχίες δρέπω! Ακούστε αγαπητοί. Γίνομαι ο δεύτερος πιανίστας στο «Πανδοχείο του Καρφιού» (Auberge du Clou). Μάλιστα ο Δεύτερος. Κι εκεί θα έχω την συνάντηση την πρώτη της ζωής μου Με τον Claude Debussy.«Τη στιγμή που τον είδα, ένιωσα μια έλξη προς αυτόν και ευχήθηκα να μπορέσω να ζήσω για πάντα στο πλευρό του. Και ήμουν αρκετά τυχερός...» είχα εκφρασθεί χωρίς να με ενδιαφέρει καν ο κίνδυνος να παρεξηγηθώ. Και ναι. Αρχίζει μια φιλία μα τι φιλία. Μια στο καρφί θα έλεγε ο λαός και μια στο πέταλο. Μπορεί να έφταιγε εκείνος, ίσως κι εγώ. Η αλήθεια είναι πως όλοι θεωρούν εκείνον καλοσυνάτο και εμένα δύσκολο. Ίσως να είμαι  δύσκολος. Μάλιστα - μεταξύ μας - θεωρώ  πως αρχίζω να έχω μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση, επαγγελματικής αναγνώρισης και εσωτερικής ηρεμίας. Διότι ενώ θα έπρεπε να γίνω περισσότερο επιεικής με τους ανθρώπους και κοινωνικός εφόσον αρχίζω εν τέλει να αναγνωρίζομαι, αντιθέτως, όλα αυτά ο κόσμος, οι συναναστροφές, η δημοσιότητα και η έκθεση, μου δημιουργούν ασφυξία. Συνθέτω μια μελωδία  που θα συνοδέψει την ανάγνωση ενός μυθιστορήματος του Peladan.

Στις 10 Μαρτίου 1892 γίνονται τα εγκαίνια του πρώτου SalondeRosecroix , στην μεγάλη Παρισινή γκαλερί Durand-Ruel, και έχει κοσμοσυρροή 2000 επισκέπτες. Στο πρόγραμμα αναφέρεται ευθαρσώς πως αυτή η μουσική απαγορεύεται να αναπαραχθεί χωρίς την άδεια του μεγάλου διδασκάλου. Με τον Peladan ακολουθούν δυο ακόμα συνεργασίες. Με πρελούδια για άρπες και φλάουτα που ακούγονται στην ανάγνωση του βιβλίου «Ο Γιος των Αστέρων» και μια ρομαντική σύνθεση που έγραψα για το βιβλίο του «Ο Πρίγκιπας του Βυζαντίου». Η Μουσική η Γρηγοριανή και η Γοτθική τέχνη εξακολουθούν να είναι αντικείμενα μελέτης μου, δεν θα ήθελα ποτέ να δεχτώ πως οι βαριές αυτές «επαφές» να το πω, με οδήγησαν σε απαγορευμένα και ευαίσθητα όρια της παράνοιας που υπονοούν κάποιοι. Ίσως και η παράνοια αυτή με οδήγησε στην ρήξη της φιλίας μου με τον Peladan. Ίσως να φταίει που εγώ ως «γυμνοπαιδιστής» δεν μπορώ να συμπλεύσω με εκείνον που μένει προσκολλημένος στον Βαγκνερισμό. Λατρεύει τον «Τριστάνο και την Ιζόλδη»... Για να τον πικάρω μετά τη ρήξη της σχέσης μας, διαδίδω πως συνθέτω όπερα με τίτλο «ThebastardofTristan” Χαχαχα!

1892 Αργότερα τον ίδιο αυτό χρόνο θαιδρύσω και την δική μου εκκλησία «Μητροπολιτική Εκκλησία της Τέχνης του Μαέστρου Ιησού»– μάλιστα ονόμασα και την γκαρσονιέρα μου «ΗΓΟΥΜΕΝΗ» επίσης εκδίδω και το περιοδικό «Χαρτουλάριον της Μητροπολιτικής Εκκλησίας της Τέχνης του Ηγεμόνα Ιησού» (Cartulaire) όπου και θα γράφω όλα τα άρθρα είτε με το πραγματικό μου όνομα είτε με ψευδώνυμοεξανεμίζοντας εύκολα και γρήγορα μια σεβαστή κληρονομιά...Τι εύκολα φεύγει το χρήμα ιδίως όταν το έχεις αποκτήσει άκοπα..χαχα! Τέλος πάντων τα δύο τεύχη που κατάφεραν να κυκλοφορήσουν είπαν ότι αποτελούν τα πιο ιδιόρρυθμα και αλλόκοτα ντοκουμέντα αυτής της περιόδου. Άνθρωποι...

Θέτω και υποψηφιότητα στο Institute de France και στην Ακαδημία για την κενή θέση που άφησε ο ο Ernest Giraud, δάσκαλος του Debussy. Ποτέ δεν θα την πάρω.

 

*Statue de bronze Μάιρα Μηλολιδάκη

 

Στις 18 Ιανουαρίου 1893 27 ετών γνωρίζω το δεύτερο πρόσωπο της ζωής μου. Τώρα δεν είναι φίλος, είναι ο έρωτας. Μετά την πρώτη μας νύχτα, νοικιάζει δικό της δωμάτιο στην οδό Κορτό, δίπλα στο δικό μου. Μέσα στο πάθος για την «Biqui» μου, γράφω φλογερές νότες για «όλη την ύπαρξή της, τα όμορφα μάτια της, τα απαλά χέρια της και τα κομψά πόδια της» και συνθέτω προς τιμήν της τους Γοτθικούς χορούς ενώ εκείνη φτιάχνει το πορτραίτο μου. Περνώ σε άλλη διάσταση αγαπητοί. Θεωρώ πως ο έρωτα αυτός, είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μου. Γι αυτό και της κάνω πρόταση γάμου. Ω Biqui, σκληρή γυναίκα, πως μπόρεσες να αρνηθείς την ισόβια αφοσίωσή μου; Μην μου λες και μην με αφήνεις να υποθέτω πως το ποτό, σε απομάκρυνε από μένα. Μήπως επειδή ο γιό σου ο Utrillo έχει το ίδιο πάθος με μένα; Μήπως σου θυμίζω την αποτυχία σου να τον εμποδίσεις στην κατρακύλα;  Γιατί δεν θες να δεχτείς πως είχες φαντάσματα με τα όποια λογαριαζόσουν διαρκώς χωρίς να έχεις αποτέλεσμα; Γιατί δεν παραδέχεσαι πως ο φόβος σε απομάκρυνε από μένα; Γιατί δεν αποδέχεσαι τις πίκρες και τις θύελλες που κεράστηκες; Κι ας είχες όλα τα εχέγγυα μιας καλής ζωής. Ο Lautrec, ο Renoir ήσαν φίλοι σου. Ο Degas εμψυχωτής σου. Τίποτα δεν σε συγκράτησε από το καταστροφικό σου πάθος. Τώρα που το σκέφτομαι, λέω πως κι οι δυο είχαμε πάθος. ‘Ίσως αυτό μας οδήγησε εδώ. Κι ο παραλογισμός που μου προσήψες, παραδέξου το. Ήταν αμφίδρομος monamourκαι όχι μονομερής.

 

*Dapheneo Μάιρα Μηλολιδάκη

 

20-Ιουνίου 1893 - Χωρισμός. Περπατώ και βλέπω σκιές.η Biqui η μούσα μου, ο έρωτάς μου δεν είναι εδώ. Καλοκαιριάζει για τα καλά κι όμως μια παγωμένη μοναξιά γεμίζει το κεφάλι με κενό και την καρδιά μου θλίψη. Θέλω να κλάψω μα δεν μπορώ. Θυμάμαι την μικρή Γοργόνα του Andersen. «Αλλά μια γοργόνα δεν έχει δάκρυα, γι’ αυτό υποφέρει πολύ περισσότερο». Υποφέρω. Ψάχνω να βρω το πορτραίτο που μου έφτιαξε εκείνη να το καταστρέψω. Δεν το βρίσκω πουθενά. Θα ήταν μια εκτόνωση πιστεύω. Έτσι κι αλλιώς οι εκμυστηρεύσεις δεν μου πάνε. Η οδύνη είναι προσωπική υπόθεση. Γι αυτό και δεν θέλω να ακούω κανέναν. Ας κρατήσουν συμβουλές και συμπάθεια για άλλους. Είμαι ένας λύκος που μπορώ να ουρλιάζω συνθέτοντας μουσική. Περιφέρομαι σαστισμένος. Πόσο εύκολα κλείνει η πόρτα του Παραδείσου. Όμως είναι και τα κέντρα της Μονμάρτης που λες και έχουν γίνει για πληγωμένες καρδιές. Κατεβαίνεις τα σκαλιά, παίρνεις ένα μπουκάλι και σ’ ένα σεπαρέ περιμένεις η λήθη να σε επισκεφτεί στα ξένα γυναικεία χάδια και στο παλιό κρασί. Μετά, σαν αποτύχεις επιστρέφεις στο δωμάτιο σου και ακούγοντας 840 φορές το ίδιο κομμάτι συνθέτεις πάνω σε αυτό, μέσα σε απόλυτη σιωπή...χαχα! Μα ναι, συνθέτω τις Vexations, έργο που χτίστηκε πάνω σε μια και μόνη σύντομη μελωδία. Και οι κριτές μου Βασισμένοι σε αυτή την κουβέντα που εκστόμισα αποφάσισαν πως αυτομαστιγωνόμουν συνθέτοντας αυτό το έργο. Για ποιο λάθος και ποιο αμάρτημα ποτέ δεν το κατάλαβα... εννόησαν πως αποδείχτηκα λιγότερος απ’ όσο ένας έρωτας απαιτεί. Δεν ξέρω. Εκείνοι ίσως γνωρίζουν περισσότερα.

 

*Chapelier Σοφία Μιχαηλίδου

 

Η πόλη βέβαια μετά από αυτόν τον χωρισμό με αποδιώχνει. Μου φταίνε όλα. Σε Κάθε γωνιά, σε κάθε φανό, παγκάκι, μπιστρό ή καμπαρέ, βλέπω εκείνη. Δεν ξέρω αν με κυνηγά φεύγοντας, η αν εγώ την κυνηγώ μένοντας κολλημένος στην ανάμνηση της. Μαθαίνω πως με ελαφρά καρδιά ποζάρει για φίλο ζωγράφο. Την σκέφτομαι με το μετάξι περασμένο στα στήθη της, και ζητώ να καώ στο ποτό η την κόλαση. Κόλαση έγινε το προάστιο...Πρέπει να φύγω μακριά..Μπορεί να με πειράζει και η υγρασία, ίσως αλλού, μακριά να πάψουν οι βρόγχοι στα πνευμόνια να σφίγγουν και να ανασάνω πιο ελεύθερα... Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την Σαλαμπώ του αγαπημένου μου Flaubert. Ακόμα μετά τόσα χρόνια νοιώθω σαν τον έρμο που ...Ακούστε αγαπητοί απόγνωση! «.......έφευγε τα ξημερώματα μόνος για την εξοχή. Ξάπλωνε στην άμμο και μέχρι το βράδυ έμενε ακίνητος. Συμβουλεύτηκε όλους τους μάγους του στρατού, τον έναν μετά τον άλλο, εκείνους που παρατηρούν το περπάτημα των φιδιών, εκείνους που διαβάζουν τ’ άστρα, εκείνους που φυσούν τη στάχτη των νεκρών. Ήπιε ποτά που λύνουν τα μάγια, έβαλε νέγρες να του χαράξουν με χρυσά εγχειρίδια το δέρμα του μετώπου του, τραγουδώντας στο φεγγαρόφωτο βάρβαρα ξόρκια, φορτώθηκε χαϊμαλιά, τάχτηκε στον Βάαλ-Χαμόν, στον Μολώχ, στους εφτά Καβείρους, στην Τανίτ και στην Αφροδίτη των Ελλήνων. Χάραξε ένα όνομα σε μια χάλκινη πλάκα και το έθαψε στην άμμο, στο κατώφλι της σκηνής του. Ο Σπένδιος τον άκουγε να αναστενάζει και να μιλά μονάχος.»Δεν έχει γιατρειά ο Έρωτας. Γι αυτό και περπατώ πολύ, σκέφτομαι πολύ, πίνω πολύ, κυκλοφορώ αργά.Οι νύχτες είναι φτιαγμένες για εμάς τους καλλιτέχνες . Α, ναι και για τους κακοποιούς. Γι αυτούς κρατώ πάντα ένα δώρο. Αυτό! Το βλέπετε; Μα ναι αγαπητοί, Ένα σφυρί. Για όποιον δοκιμάσει να με ντροπιάσει. Σαν είμαι καλά τα λέω αυτά και τα πιστεύω. Σαν είμαι καλά και έχω δύναμη. Τις μέρες όμως που με πιάνουν κρίσεις βήχα και ασφυξίας, αποφασίζω πως δεν θα μπορούσα να κουνήσω δακτυλάκι αν προέκυπτε κάτι. Και το προάστιο από μέρα σε μέρα, από νύχτα σε νύχτα, γίνεται κόλαση. Αποφασίζω πως πρέπει να φύγω.

Messe des pauvres, 1893-5 (Η Λειτουργία των Πτωχών). Λειτουργία για όργανο με μικρή χορωδία παίδων και ανδρών.

1895 Εκδίδεται το τελευταίο τεύχος του Cartulaire που μάλλον θα διαβαστεί μόνον από μένα και τον Latour

1897 γράφω τα ψυχρά κομμάτια για πιάνο PiecesFroides

 

*Jeteveux Μάιρα Μηλολιδάκη

 

Το 1898 μετακομίζω στο προάστιο Arcueil του Παρισιού. Βρίσκω ένα ευρύχωρο σπίτι, και τοποθετώ τα δύο πιάνα με ουρά το ένα πάνω στο άλλο. Το δεύτερο πιάνο το χρησιμοποιώ φυσικά για ντεπό των γραμμάτων που ποτέ του δεν διαβάζω. Έχω καταλήξει πως η ελευθερία μπορεί να περιοριστεί από έξυπνους πλάγιους τρόπους. Από τη φιλία, τον έρωτα, την αλληλογραφία, τον θαυμασμό κάποιων ατόμων, τις σέκτες, την θρησκεία, τα κλειστά κλαμπ, τις πολιτικές ομαδοποιήσεις. Γι αυτό και άφησα τους Ροδόσταυρους, γι αυτό άφησα ίσως ακόμα και την Μονμάρτη παρότι την νοιώθω να κυλάει στο αίμα μου μαζί με εκείνη την αγαπημένη…Οι μέρες ομολογώ είναι δυσκολότερες. Με αυτό το φως που θέλει να σε ξεγυμνώσει από τα μυστικά σου. Βέβαια έχω τον Debussy. Αυτός είναι πιστός. Πικρόχολος μεν ,αλλά ζωντανός και πιστός. Μόλις προχτές έγραφα στον αδερφό μου πως«Αν δεν είχα τον Claude να συζητήσω κάποια θέματα μαζί του, δεν θα ήξερα τι να κάνω για να ανανεώσω τις φτωχές μου σκέψεις»...Χαχα  Σημασία έχει πως γράφω τραγουδάκια για το καμπαρέ, και επιβιώνω σε μια κατάσταση χλεύης και αυτοταπείνωσης.

Το 1899, συνθέτω μια παντομίμα, το Jack-in-the-box και μια οπερέτα για μαριονέτες, συνθέσεις οι οποίες καταχωνιάστηκαν τόσο καλά που ούτε εγώ τις βρίσκω πλέον..

1903 γράφω το «Τρία κομμάτια σε σχήμα αχλαδιού»

1904 Το τραγούδι για καμπαρέLaDivadel' Empire”....με κάποιον τρόπο πρέπει να συντηρηθώ...

Είναι 1905 και χτες με έφερε ο Claude παραζάλωμα. Μου τα έψαλλε για τα καλά, μου είπε πως χαραμίζομαι και πως δεν πίστευε να κάνουμε για πολύ παρέα αν θα συνέχιζα τον δρόμο που είχα πάρει.  Σκέφτηκα πως ίσως να μην άντεχα να χάσω και αυτόν. Προχτές είχα ήδη ένα γερό καυγά με τον Maurice, τον MauricedeFaraudy για μια παρ΄ολίγον συνεργασία για οπερέτα...λίγο έλειψε να έρθουμε στα χέρια, η μήπως ήρθαμε δεν θυμάμαι..χαχα. Γι’ αυτό και με τα πολλά (ξέρετε αγαπητοί τι φορτικός μπορεί ο Debussy να γίνει σαν αγαπά) υποσχέθηκα να τα αφήσω όλα αυτά πίσω μου και να γραφτώ, στην Schola Cantorum, ω, ναι, αυτήν την γνωστή συντηρητική μουσική ακαδημία της Γαλλίας - οι αποτρόπαιοι ελίτ ακαδημαϊκοί δεν μου άρεσαν ποτέ - ώστε να παρακολουθήσω το μάθημα της σύνθεσης, και της αντίστιξης. Αλλά έχω θράσος, δεν θα το αρνηθείτε. Αιτούμαι μια υποτροφία με λόγια δακρύβρεκτα.«Είμαι ένας πτωχός καλλιτέχνης ενάντια στις δυσκολίες της ζωής, για τούτο μου είναι φοβερά δύσκολο να πληρώσω την τιμή των διδάκτρων που απαιτούνται από τους μαθητές για να λάβουν αυτή τη σειρά μαθημάτων». Χαχα..Αλλά εντάξει, χαλάλι το μελό.

Στο Arcueil γράφω τις εργασίες «Ενοχλητικό παράδειγμα» και την «Ευχάριστη απελπισία». Επεξεργάζομαι τις μουσικές αναλύσεις  ενός κομματιού του Ραβελ και ενός θρησκευτικού τραγουδιού του Παλεστρίνα που τον θεωρώ ως τον μεγαλύτερο πιστό που γνώρισα στην ζωή μου.

1908θα πάρω το ενδιάμεσο δίπλωμα με Tres bien. Tres bien αγαπητοί! Χα, χα! είκοσι χρόνια μετά από τις πρώτες μου συνθέσεις. Χαχα!

 

*Chansonduchat Μάιρα Μηλολιδάκη

 

Πάει 1909 και αρχίζω να σκέφτομαιπως η μονήρης ζωή ίσως είναι μάλλον μια εγωπαθής κατάσταση ενώ υπάρχουν ήδη ρεύματα που ανοίγουν ορίζοντες στους πέραν του ατομισμού ζώνες...Παραβρέθηκα ένα απόγευμα σε συνέλευση του Σοσιαλιστικού κόμματος. Μου αρέσει η προσφορά τους σε κοινωνικές υπηρεσίες, έχουν ενδιαφέρον οι «κοινωνικές τους οικογενειακές εκδρομές» όπου παράλληλα με την ξεκούραση διδάσκονται οι αρχές του Σοσιαλισμού εκτός των αντρών, σε γυναίκες και παιδιά..Όλα αυτά προσφέρουν μια νέα προοπτική. Πέρα των μυστηρίων και των μεταφυσικών αναζητήσεων, ανακινούν διεκδικήσεις ζωής, στη μέρα και στο φως. Γράφω στην τοπική εφημερίδα στην στήλη A Forthnight in Society..

1910 διαβάζω ένα σχόλιο του Claude Debussy που με ξυπνάει από μια κατάσταση απραξίας σχετικής. Η αλήθεια είναι πως κάπου δέκα με δώδεκα χρόνια δεν έχω επισήμως προσφέρει σύνθεση. Μα είμαι εγώ. Τα πάντα μπορώ. Μέσα σε αυτό που άλλοι λένε παράνοια κι εγώ ιερή δημιουργία, σε τρεις μόνο βδομάδες γράφω το 3 Morceaux en forme de poire.(τρία κομμάτια αχλαδιού). Εδώ βρίσκονται όλες οι γνώσεις που έχω ως τώρα αποκτήσει.Αρχίζω να ντύνομαι σαν τζέντλεμαν-έτσι κι αλλιώς έχουν ανοίξει για μένα τα σαλόνια - και πιπερίζω τις συνθέσεις του με μια ήπια ειρωνεία και χιούμορ. Γράφω και σατιρικά άρθρα, καυτηριάζω την αστική κοινωνία. Έρχομαι σε επαφή με τους ντανταϊστές, Tristan Tzara, ManRay, Marcel Duchamp, Francis Picabia, κ.α.Αποκτώ και οπαδούς, τους σατιστές που το 1911 με προεξάρχοντα τον Maurice Ravel και άλλους νέους μουσικούς που θα παρουσιάσουν έργα μου.

 

*Airdurat Μάιρα Μηλολιδάκη

 

Το 1913 γράφω το «Η παγίδα του Μέδουσα» κωμωδία σε μία πράξη έργα που αργότερα θα αποτελέσουν νεοτερικά αισθητικά κινήματα στη μουσική (κορόιδευε τον Ιμπρεσιονισμό,όπως φαίνεται και από τις οδηγίες που δίνει στον εκτελεστή: «με μεγάλη νοσηρότητα» ή «ελαφρύ σαν αυγό»! Και το «αποξηραμένα έμβρυα» πιανιστικό κομμάτι.

1914γίνομαι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ίσως έφταιξε η δολοφονία του φιλειρηνιστή Jean Jaurès στις 17 του Ιουλίου. Γράφω το Trois poemes d' amour για φωνή,  πάνω σε 3 μικρά ποιήματα που αποτελούν μια μοντέρνα έκδοση της ποίησης των τροβαδούρων στη Γαλλία τον 13ο αιώνα. Και το «Αθλήματα και διασκεδάσεις» σύνθεση για πιάνο.

To 1915, χρονιά ορόσημο αγαπητοί. 48ετών εγώ και γνωρίζομαι με τον νεαρούλη ποιητή Jean Cocteau . Γνωστός ως ο «Επιπόλαιος πρίγκιπας», τίτλο που είχε δώσει σε μια συλλογή του που εξέδωσε στα 21 του χρόνια. Μου άρεσε που με το που γνωριστήκαμε αφέθηκε ελεύθερος με αυτό το σπιρτόζικο πνεύμα που τον χαρακτήριζε. «Ας δημιουργήσουμε μαζί λοιπόν» μου είπε κάποια στιγμή με το που άκουσε το “3 morceaux «έτσι όπως γνωρίζουμε εμείς. Διότι αλλιώς διατρέχουμε τον κίνδυνο να μας πάρουν στα σοβαρά. Κάτι που θα είναι η αρχή του τέλους» .Στήσαμε το πολύκροτο parade, ο Κοκτώ έγραψε την ιστορία, εγώ με τον Sergei (Diaghilev) συνεργαζόμαστε πάνω στο μπαλέτο, ο Picasso κάνει την παρθενική του εμφάνιση με σκηνική - ζωγραφική του σε θέατρο.

Το 1916 ένα από τα γεγονότα της χρονιάς ήταν η συναυλία του Ισπανού πιανίστα Granados μαζί με τον Satie που είχαν από κοινού προωθήσει οι Picasso και Matisse.

Το 1917. η πρεμιέρα δίνεται στις 18/5/1917 η παράσταση .Το έργο αυτό ένωνε τον κυβισμό, τον κινηματογράφο και το τσίρκο. Μα το πιο προκλητικό και πρωτοποριακό στοιχείο της είναι η μουσική μου. Όπου και εισάγω για πρώτη φορά ήχους της καθημερινότητας όπως της γραφομηχανής, των σειρήνων, των μπουκαλιών προπέλες αεροπλάνων και τηλέγραφο κλπ. Οπότε έχουμε ένα κοινό να ουρλιάζει, να θυρυβεί. Και παράλληλα τον τύπο να οργιάζει. Μα τι κάναμε αγαπητοί άλλο, από το να υπερασπιζόμαστε την απελευθέρωση της σκέψης, την αντισυμβατική ζωή και την ελευθερία του έρωτα; Τι άλλο από το να δοξάσουμε την απόλυτη αλήθεια, το αιώνιο και αναλλοίωτο; το έργο μας να μου το θυμηθείτε, ανήκει στο αύριο, και θα συνεχίσει να γοητεύει και να διδάσκει... Μην υπομειδιάτε..Ο χρόνος αποκαθιστά κάθε είδους παρανόηση.

 

*Airdupoete Μάιρα Μηλολιδάκη

 

1918 25 Μαρτίου πεθαίνει ο φίλος μου ο Debussy. Μεσω της ζοφερής κατάστασης του πολέμου, και των βομβαρδισμών του Παρισιού, εταφη. Πάντα θα φέρνω στον νου μου τα λόγια του«Τα παιδιά και οι τρελοί, κόβουν τον γόρδιο δεσμό, που οι ποιητές ξοδεύουν μια ζωή για να λύσουν».Μετά από παραγγελία της πριγκίπισσας de Polignac γράφωτον Σωκράτη (Socrate) έργο αυτό βασίζεται σε διαλόγους του Πλάτωνα και προορίζεται για τέσσερεις σοπράνο φωνές και ορχήστρα δωματίου. Καθεμιά θα ενσαρκώνει τον Σωκράτη, τον Φαίδρο, τον Φαίδωνα αλλά και τον Αλκιβιάδη. Ωστόσο το ίδιο έργο μπορεί να παιχτεί με μια μόνο φωνή να ερμηνεύει και τα τρία μέρη. Το πρώτο μέρος (το πορτραίτο του Σωκράτη) θα έχει διαλόγους από το Συμπόσιο, στο δεύτερο(στις όχθες του Ιλισσού) θα πρωταγωνιστεί ο Φαίδρος, και στο τρίτο (στον Θάνατο του Σωκράτη)θα πρωταγωνιστεί ο Φαίδων.

Τέλη του 1919 Συχνάζω σε ακραίους κύκλους λένε. Τους θεωρώ συναρπαστικούς. Εδώ θα γνωρίσω τον Sami τον Ρουμάνο. Tristan Tzara θέλει να τον λένε. Δηλώνει ντανταϊστής. Μελετώ τους στίχους του. Ω θεοί! Ακούστε δύναμη! «Μουσικοί, σπάστε τα όργανά σας! Τυφλοί ανεβείτε στη σκηνή! Η σύριγγα είναι μόνο για την δική μου νόηση. Γράφω γιατί είναι μια φυσική λειτουργία. Όπως κατουράω. Η όπως αρρωσταίνω. Η τέχνη, χρειάζεται μιαν εγχείρηση». Κι αυτό, ακούστε αυτό! «Στα γαλήνια νερά της λίμνης που πάνω από τα κεφάλια μας στάθηκε, Ίσως και να αντιλαμβανόμαστε πως ο θάνατος  θα μπορούσε να ήταν ένα μακρύ και ωραίο ταξίδι, και μια ατέλειωτη άδεια διακοπών για την σάρκα, την υφή, το κόκκαλο».

Κι επιτέλους 1920! πρεμιέρα τουΣωκράτη μου. Έχω ήδη αποφασίσει νααποκτήσω και άλλους επικριτές. Έτσι, τυπώθηκαν και μοιράστηκαν φέιγ-βολάν μαζί με το πρόγραμμα όπου ευθαρσώς ζητώ... σας το αναφέρω κατά λέξη: «Όσοι δεν καταλάβουν, παρακαλούνται να τηρήσουν στάση απόλυτης υποταγής και κατωτερότητας». Αγαπητοί, πως αλλιώς παρά με σεβασμό θα έπρεπε να «ακούσουν» την ωραία μετάφραση των Πλατωνικών έργων από τον φιλόσοφο Victor Cousin; Δεν θα έπρεπε να δηλώσουν την διπλή υποταγή απέναντι στο έργο του Πλάτωνα εν πρώτοις και του μέγιστου μεταφραστή του κατά δεύτερον;

Το 1920, γίνομαι Μέντορας, ομάδας έξι νεαρών φίλων μου που αντιδρούν  απέναντι στον Ιμπρεσιονισμό και τον Βαγκερισμό....δηλαδή τον Auric, Poulenc, Milhaud, Duret, Honegger και τον Ταιγφέρ. Οι νέοι φίλοι μου εμπνέονται από τον συναισθηματισμό της μουσικής του 19ου αιώνα και του αγαπημένου μου Claude, του Debussy!

Το 1921 Καταλαβαίνω την ευθύνη που έχει το άτομο και οι πολιτικές επιλογές του, στην κοινωνία και την τύχη της...Γι αυτό και  γράφομαι  στο κομμουνιστικό κόμμα.

 

*Spleen Σοφία Μιχαηλίδου

 

1923 Το νήμα της ζωής μου παύει να ξετυλίγεται από τη Λάχεση κι η Άτροπος με το ψαλίδι της περιμένει στο ξώθυρο με νευρικότητα...Πως να μην κάμω αναδρομές στις σκέψεις και την στάση ζωής μου όσο προλαβαίνω; Πως να μην αντιληφθώ το βάρος των επιλογών μου, πως να μην κρίνω τους παλιούς μου συντρόφους για το πόσο στενόμυαλα και στενόκαρδα στάθηκαν απέναντι στο μεγάλο ασθενή της ΤΕΧΝΗΣ; Επιμένω αγαπητοί! Διαισθάνομαι πως ζω τα τελευταία μου χρόνια. Από τι; Μα να, συνειδητοποιώ πως έζησα και ζω τόσο συμπτυγμένη ζωή που θα αναλογούσε σε πάνω από έναν άνθρωπο. Και το ότι πλέον έχω γίνει αποδεκτός, που το κολέγιο της Γαλλίας, το ότι στο Theatre de l’ Atelier το κοινό με αποθεώνει, πως αλλιώς να ερμηνεύσω; Τώρα επίσης είναι ο καιρός που πολλά που είχα παλαιότερα επεξεργαστεί, ακριβώς τώρα αποδίδουν. Και αυτό όλο, είναι που με κάνει να σκέφτομαι, πως έρχεται η ώρα μου. Πως η στιγμή της αποδοχής μου, η στιγμή που ονειρευόμουν, είναι αυτή εδώ ακριβώς, κι αυτό με γεμίζει με δυο αντιφατικά συναισθήματα. Το ένα είναι η πληρότητα. Το δεύτερο είναι το αναπόφευκτο άγχος της αιωνιότητας που με αυτή την εγκόσμια νίκη μου, κατατροπώνω προσωρινά.

 

*Grenouille americain Σοφία Μιχαηλίδου

 

Το τέλος 1919-1924 Ο καθένας πιστεύω πωs τελικά έχει το τέλος που πασχίζει να έχει. Γεύτηκα την κάθε πίκρα και την ελάχιστη ηδονή. Ξεχώριζα το καλό κρασί μέχρι την στιγμή που έχασα την γεύση, διότι με ενδιέφερε η ζάλη του. Έμεινα πιστός λάτρης της καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας, της ανεξαρτησίας του προσωπικού στυλ και άποψης μα τώρα κρυώνω ευκολότερα, πονάω συχνότερα  βλέπετε οι ακραίες εξωτερικές συνθήκες πάντα με προκαλούσαν ήταν κι αυτή η εσωτερική φλόγα, σε σωστή αντιμαχία με αποτέλεσμα εύκολες πνευμονίες...μοιραίες χαχα! Κάθε όμως στιγμή πολύτιμη. Κάθε στιγμή και νότα. Ακόμα κι έτσι γράφω τη μουσική για το μπαλέτο Παύση (Relache) των Francis Picabiaκαι του Marcel Duchamp και για το φιλμ Διάλειμμα (Entr'acte) σε σκηνοθεσία του René Clair.

 

**POULENC

Chemins de lamour Σοφία Μιχαηλίδου

 

Εγώ έζησα αλλά και ζω την κάθε στιγμή. Με την αρχή του 1925 η κατάσταση μου επιδεινώνεται. Η πλευρίτιδα δεν με αφήνει να αναπνεύσω. Κάθε αναπνοή και αβάσταχτος πόνος. «Όμως μόνον οι νεκροί δεν πονάνε. Άρα Είμαι ζωντανός, λέω και οι φίλοι μου κοιτάζονται αμήχανα. Χαχα. Σκεφτείτε πως χτες μόλις φίλος ο Jacques Maritain (ξέρετε εκείνος που με τη γυναίκα του, επειδή δεν βρήκαν το νόημα της ζωής στην scientism την επιστημολογία, αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν) μου έφερε έναν παπά να με εξομολογήσει..Τον ρώτησα γελώντας «Πως ένας άνθρωπος που έγινε πιστός αφού πρώτα απέτυχε η επιχείρηση αυτοκτονίας του με την σύντροφό του, πως θα μπορούσε να σώσει την δική μου ψυχή, αλλά και τι θα έλεγαν για κάτι τέτοιο οι παλιοί «κόκκινοι» φίλοι μου». Βεβαίως μιλούσε όμορφα σαν καλός θεολόγος αλλά εγώ τον έβλεπα απλώς ως έναν πίνακα του Modigliani, μαύρο σε μπλε φόντο». Χαχα.. Μα ναι, γελάω. Ο άνθρωπος που αυτοσαρκάζεται αγαπητοί δεν αφήνει περιθώριο στους άλλους να γελάσουν εις βάρος του. Γι αυτό το καυστικό μου χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό μου, ίσως, όλοι αυτοί οι διαφορετικοί μα σημαντικοί  άνθρωποι, πάντα είναι, δίπλα μου. Ακόμα και τώρα που τους προσφέρω το θέαμα ενός σώματος που το άφθαρτο πνεύμα του δεν κατορθώνει να το συντηρήσει...Χαχα

 

Tendrement Μάιρα Μηλολιδάκη

 

Μα θα πιστέψετε αγαπητοί πως πριν  αποδημήσω, πόσες φορές σκέφτομαι  τα μούτρα των φίλων μου;  Είκοσι επτά χρόνια κανέναν δεν έχω δεχτεί στο χώρο μου. Γελώ λοιπόν που θα αντικρύσουν τα τέσσερα πιάνα μου – δύο πλάτη με πλάτη καί επάνω τους άλλα δύο αντεστραμμένα, με την ίδια σχέση – πλάτη με πλάτη..χαχα! Σκέφτομαι πως θα κάνουν σαν αντικρύσουν τις αμέτρητες ομπρέλες μου..εκείνοι μπορεί μετά να πουν πως είναι και εκατό. Ίσως. Γελώ προκαταβολικά με την έκπληξη τους για τα αγορασμένα την ίδια μέρα όμοια βελούδινα κοστούμια, ακόμη για τα σχόλια που θα κάνουν επειδή φορούσα το ίδιο κοστούμι μέχρις ότου να φθαρεί πριν βάλω το όμοιό του καινούργιο! Χαχα χαχα! Καταλήγω αγαπητοί με την αγαπημένη φράση του αγαπημένου μου Flaubert «Ο κόσμος είναι το έργο ενός Θεού σε παραλήρημα» χαρείτε τον λοιπόν με όλες σας τις αισθήσεις!.

 

***La Diva de l’Empire Σοφία Μιχαηλίδου-Μάιρα Μηλολιδάκη

----

H συναυλία πραγματποιείται την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου, στις 20.30.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Posted on 2018-10-09 0

Leave a CommentLeave a Reply

You must be logged in to post a comment.
Prev
Next

No products

To be determined Shipping
0,00 € Total

Check out